Kontemplujemy nie tylko wzrokiem, ale wszystkimi zmysłami, kontemplujemy też naszym wnętrzem, naszym sercem. Przyjmujemy rzeczywistość, na którą patrzymy, dlatego trzeba uważnie wybrać „przedmiot” naszej kontemplacji. Zauważmy, że nie wszystko jest jej godne. Tak jak w codziennym życiu nie wszystko jemy. Jeżeli ryba źle pachnie, nie kontemplujemy jej kulinarnie, tylko odsuwamy od siebie taką potrawę.

Nagłówek nr 4

O owym technokratycznym modelu narzuconym człowiekowi musimy myśleć jako o pewnym ryzyku – przypomina papież. Przykład przyrody powinien inspirować nasz sposób działania. Czy nie jest przemocowym zachowaniem wymaganie postawy skupienia od naszych dzieci, które w czerwcowe południe siedzą w nagrzanej (do 30 i więcej stopni) sali lekcyjnej? To jest rodzaj nacisku wobec najmłodszych. A wielu nauczycieli jeszcze zarzuca maluchom, że nie są skupione, że mają złą wolę. Dzieci wpadają w poczucie winy i przekonanie, że rzekomo nie chce im się uczyć. W takich momentach nic się nie wyciągnie z uczniów, ale także pedagogom ciężej się pracuje. Człowiek naprawdę nie musi być zawsze zapracowany i aktywny.

Nagłówek nr 5

Dołącza się do tego dynamika mediów i świata cyfrowego, gdy staje się wszechobecna, nie sprzyjając rozwojowi zdolności do mądrego życia, głębokiego myślenia, wielkodusznego miłowania. Wielkim mędrcom przeszłości groziłoby w tym kontekście, że będą świadkami, jak ich mądrość jest przytłumiana pośród rozpraszającego zgiełku informacyjnego. Konieczny jest wysiłek, aby środki te stały się bodźcem do nowego rozwoju kulturalnego ludzkości, a nie degradacją jej najgłębszego bogactwa. Prawdziwej mądrości, owocu refleksji, dialogu i wielkodusznego spotkania między ludźmi, nie osiąga się jedynie na drodze gromadzenia danych, prowadzącego do przesytu i zamętu w swego rodzaju skażeniu umysłowym. Równocześnie istnieje tendencja do zastąpienia realnych relacji z innymi, ze wszystkimi związanymi z nimi wyzwaniami, przez pewien typ komunikacji za pośrednictwem internetu. Pozwala to na selekcjonowanie lub eliminowanie relacji według naszego uznania. W ten sposób rodzi się nowy rodzaj sztucznych emocji, które mają więcej wspólnego z urządzeniami i ekranami niż z osobami i przyrodą. Obecne środki pozwalają nam komunikować się oraz dzielić wiedzą i uczuciami. Jednak czasami uniemożliwiają nam bezpośredni kontakt z niepokojem, wstrząsem, radością bliźniego oraz złożonością jego doświadczenia osobistego. Nie powinno więc dziwić, że wraz z przytłaczającą podażą tych produktów narasta głęboka melancholia i niezadowolenie w relacjach międzyosobowych czy też niebezpieczna izolacja.

Do szkoły chodzimy w następujące dni:

• pon, wt i czw:
  • 8.00
  • 11.40
• śr i pt:
  • 10.35
  • 13.50

W omawianej encyklice papież często używa słowa „kontemplacja”. Z tematem przyrody łączy się pojęcie kontemplacji – jest ona jedną z podstawowych postaw człowieka wobec rzeczywistości i względem Boga. W tym miejscu chciałbym poświęcić kilka słów metodzie modlitwy chrześcijańskiej, która kształtuje w nas postawę kontemplacji.

Nagłówek nr 6

Intuicyjnie wyczuwamy ten kontekst; to właśnie owoc bezdomności człowieka, który oddziela się od swojego domu, od najbardziej naturalnego środowiska. Często ludzie nawet sobie nie uświadamiają, że całe dnie spędzają poza przyrodą. Dzwonię do mężczyzny, który mieszka w tym samym mieście co ja, mówię, że deszcz pada, a on stwierdza, że nie zauważył, bo jeszcze dzisiaj nie wyjrzał przez okno… Typowy obraz współczesnego człowieka… Takie zachowanie rodzi, jak mówi papież, poważne konsekwencje. Ile my jako księża spędzamy czasu na świeżym powietrzu?